Autor: redakcja

Tak silne mrozy, jakich doświadczamy od kilku dni, dają się we znaki nie tylko ludziom. Cierpią też zwierzęta, często niepotrzebnie, zwłaszcza gdy ludziom zabraknie wyobraźni. Najważniejsze jest aby
w oborach uszczelnić okna, drzwi oraz budy naszych czworonogów.
W silne mrozy najmniejsze szanse na przeżycie mają zwierzęta stare, chore i krótkowłose.
Na zmarznięcie najbardziej narażone są zwierzęta bezpańskie i psy łańcuchowe. Aby mogły zażyć ruchu i się rozgrzać, co jakiś czas trzeba je spuszczać z łańcucha. “Przynajmniej raz dziennie pies powinien też ciepło zjeść, np. kaszę gotowaną z warzywami albo mięsem. Ważne jest, by zjadł od razu. Zapas mokrego pokarmu na dworze zamarznie,
a pies z lodu nie skorzysta”. Podobnie z wodą – dlatego najlepiej dolewać ją na bieżąco. Jeśli już zwierzę musi dostać jedzenie “na zapas”, sprawdzi się sucha karma w misce ustawionej tak, by nie zasypał jej śnieg.
Szczególnie zimą ważne jest, by buda była dostosowana do wymiarów psa (w zbyt obszernej trudno się ogrzać) i wyścielona słomą lub sianem, a nie kocami i poduszkami, które szybko namakają. Wejście można przysłonić kawałkiem koca, a przed nim położyć drewnianą płytę, aby pies, przebywając na zewnątrz, kładł się na niej, a nie na zamarzniętej ziemi.
Na uwadze oczywiście musimy mieć też nasze zwierzaki oborowe.
W tak niskich temperaturach przeciąg może być dla zabójczy szczególnie dla  małych cieląt.
Należy pouszczelniać wszystkie niepotrzebne otwory, nie żałować słomy i pilnować wody żeby nie zamarzła w poidłach, oraz pamiętać
o dodatkach mineralno-witaminowych aby nasze zwierzaki czuły się lepiej.
Przypomnieć też możemy, że zaniedbanie zwierząt z premedytacją podlega karze sądowej.
Dbajmy o swoje zwierzaki  w tym szczególnym zimnym  ciężkim czasie.

Parametrem na podstawie którego można wnioskować o prawidłowo-ści żywienia pod względem białkowo – energetycznym jest mocznik.  Właściwy jego poziom powinien kształtować się na poziomie
200–250 mg/litr mleka.  Jego zawartość w mleku przekraczająca
300 mg/l stanowi informację o nadmiernej zawartości białka względem dostarczonej energii. Zbyt wysoka zawartość białka w paszy  prowadzi do zwiększonej koncentracji amoniaku w żwaczu oraz zmian jego pH. Przejawiać się to może u krów zaburzeniami w rozrodzie, występującymi chorobami metabolicznymi do których można zaliczyć miedzy innymi choroby racic jak również obniżoną produkcyjnością stada.  Mocznik jako parametr  mleka  informuje zatem kiedy podawane białko nie jest wykorzystywane  i wydalany jest nadmiar azotu ale również kiedy dawka pokarmowa charakteryzuje się niskim poziomem białka.

Poziom mocznika wzrastać może przy wysokiej zawartości w zadawa-nej dawce pokarmowej sianokiszonek z traw i roślin motylkowych. Aby zadbać o poprawność zbilansowania dawki pod względem  energetyczno – białkowym można podawać krowom komponenty paszowe takie jak: wysłodki buraczane oraz melasa buraczana należące do linii komponentowej „TOP ENERGY” ale również kiszone gniecione ziarno kukurydzy, suche gniecione ziarno kukurydzy z linii „CORN ENERGY”.

Z kolei niska zawartość w mleku mocznika kształtująca się na poziomie poniżej 150 mg/l informuje o deficycie w żwaczu łatwo dostępnego białka w stosunku do dostarczonej energii co przejawia się nie wykorzystaniem możliwości genetycznych krów.

Podsumowując stwierdzić można że stężenie mocznika obecnego w mleku  pozwala na skuteczne monitorowanie stada pod względem  właściwego wykorzystania białka w układzie pokarmowym krów.

Prawidłowe żywienie zwierząt gospodarskich jest najważniejszym elementem produkcji zwierzęcej, gdyż to właśnie odpowiednio zbilansowana dawka pomaga w regulacji wszystkich procesów w organizmie zwierzęcia. Przede wszystkim ma istotny wpływ na zdrowie, rozwój i wzrost, rozród oraz komfort życia hodowanych zwierząt.
Optymalne żywienie zwierząt prowadzi do prawidłowego wykorzystywania składników pokarmowych, co niesie za sobą obniżenie kosztów produkcji oraz zmniejsza zanieczyszczenie środowiska.

Produkcja zwierzęca ciągle rozwija się na wielu płaszczyznach (genetyka, fizjologia) w celu optymalizacji produkcji, której założeniem jest zwiększanie wydajności przy jednoczesnym zmniejszaniu kosztów. Pozwoli to uzyskać coraz lepszy wynik ekonomiczny przy zachowaniu odpowiedniego dobrostanu zwierząt.

W zależności od ilości danego pierwiastka w organizmach żywych, związki mineralne możemy podzielić na trzy grupy:

makroelementy: wapń (Ca), fosfor (P), sód (Na), potas (K), chlor (Cl), siarka (S), magnez (Mg),
mikroelementy: żelazo (Fe), miedź (Cu), mangan (Mn), cynk (Zn), kobalt (Co), jod (J), molibden (Mo), selen (Se), fluor (F), chrom (Cr),
pierwiastki śladowe: nikiel (Ni), krzem (Si), bor (Bo), wanad (V), cyna (Sn), glin (Al), ołów (Pb), lit (Li).

Pokrycie zapotrzebowania organizmu na składniki mineralne zależy od ich zawartości w paszach, rodzaju związków, w jakich są podawane oraz od możliwości ich wykorzystywania i przyswajania. Niedobór ich w organizmie prowadzi bardzo szybko do zaburzeń w przebiegu procesów życiowych, ale i nadmiar niektórych z nich może oddziaływać toksycznie, co pociąga za sobą zaburzenia hormonalne oraz występowanie wielu stanów chorobowych

Utrzymanie bydła mięsnego nierozłącznie wiąże się z pastwiskiem.
O ile latem hodowcy nie mają żadnych wątpliwości, co do całodobowego utrzymania swoich stad pod gołym niebem, o tyle
w okresie zimowym wielu zastanawia się czy silne mrozy nie wpływają ujemnie na krowy, które w tym okresie są zwykle cielne oraz urodzone w tym czasie cielęta. Warunkiem koniecznym takiego utrzymania jest ochrona przed silnymi wiatrami np. trwała zapora z bel słomy, zadaszone i suche legowisko, posłane suchą słomą, stały dostęp do wody oraz paszy objętościowej. Opinię taką potwierdza wielu specjalistów opiekujących się mięsnymi stadami. Zgodnie podkreślają, że utrzymanie bydła na wolnym powietrzu to najlepsze co może dla nich być. Trzeba jednak pamiętać, że żywienie musi także w pełni pokrywać zimowe zapotrzebowanie zwierzęcia, tak by pomimo trudnych warunków atmosferycznych zwierzę mogło również przyrastać.

W takiej sytuacji świetnie sprawdzą się nasze produkty z linii TOP Energy, Top Protein i Corn Energy.

Uszkodzenia mechaniczne
Pielęgnacja wymion krów mlecznych jest bardzo ważna , maści nawilżają strzyki zwierząt  zapobiegając ich wysychaniu i pękaniu skóry. Dzięki temu podczas udoju zwierzęta są spokojniejsze, nie odczuwają bólu. Zdrowsze wymiona rzadziej ulegają infekcji mastitis, brodawek i innych chorób. Prawidłowo utrzymane wymię, chronione i leczone będzie długo dawało mleko. 

Mastitis

Zapalenie wymion to poważny problem dla dobrostanu. Zgłasza się je jako najczęstszą chorobę wśród bydła mlecznego przyczyniającą się do wysokiego odsetka uboju oraz mogącą być przyczyną jednego na osiem zgonów bydła. Zapalenie wymion to bolesna przypadłość. Powoduje one opuchliznę, stwardnienie  strzyku i zablokowanie żył mlecznych skrzepniętym mlekiem .Nieleczone powoduje całkowite zatkanie strzyku i utratę mleka. Maści regeneracyjne pomagają w leczeniu wymion, zmniejszają opuchliznę dzięki czemu antybiotyki szybciej radzą sobie z chorym strzykiem. Zapalenie wymion ma znaczące szkodliwe wpływy na jakość mleka. 

Opuchlizna okołoporodowa 

Często w okresie okołoporodowym wymiona pierwiastek jak i dorosłych krów mocno nabrzmiewają, powoduje to duży ból i dyskomfort zwierząt. Bardzo dużo ciekawych faktów wskazuje, że ten stan wynika z przygotowania krów do laktacji i wzmożonej produkcji mleka. Naszym zadaniem jest uśmierzenie im bólu, a idealnie do tego nadaje się maść Elemi. Krowy, które się dobrze czują, chętniej pobierają pasze i bezstresowo się doją. Skutkuje to lepszym wejściem w laktację, zmniejszeniem ryzyka wystąpienia chorób oraz poprawą jakości życia zwierząt.

            Wielu plantatorów uprawiających kukurydzę z przeznaczeniem na ziarno zastanawia się jak wykorzystać tak wielki potencjał, jaki wnoszą pozostałości po zebranej uprawie. Resztkami pożniwnymi nazywamy słomę oraz korzenie, które wprowadzają do gleby materię organiczną, z której chcemy uzyskać tak ważną dla naszej gleby próchnicę. W przypadku kukurydzy ziarnowej otrzymamy kilkanaście ton resztek pożniwnych, z tego względu ich bezpośrednie przyoranie (w uprawie z zastosowaniem orki), mogło by być uciążliwe. W celu pełnego wykorzystania potencjału nawozowego resztek ze słomy kukurydzianej zaleca się wcześniejsze rozdrobnienie uzyskanego materiału  na  ściernisku.  Kolejnym  ważnym  aspektem  przy wykorzystywaniu resztek pożniwnych jest zastosowanie około 5-8 kg azotu na tonę resztek pożniwnych. Niektórzy plantatorzy stawiają na zastosowanie azotu z nawozów mineralnych, a w przypadku plantatorów posiadających hodowlę zwierzęcą, decydują się na zastosowanie gnojówki lub gnojowicy. Ma to na celu dostarczenie pożywki dla mikroorganizmów powstałych w glebie, z uwagi na fakt niskiej zasobności resztek kukurydzianych w azot. Wszelkie zabiegi należy wykonać jak najszybciej, aby uzyskać jak największe korzyści.

Wszelkie wymienione wyżej wskazówki pomogą mikroorganizmom rozłożyć resztki pożniwne, ale nie wniosą nowych mikroorganizmom do gleby. W tym celu proponujemy zastosowanie preparatu „Naturalnie aktywny” w celu wzbogacenia gleby o liczne mikroorganizmy. Zalecane stosowanie to 20-40 l w 300 litrach wody/ha.

Brojlery, ich hodowla jest jednym z najbardziej opłacanych rodzajów chowu drobiu.
Możemy wyróżnić trzy sposoby karmienia: intensywny, półintensywny i ekstensywny. Każdy z nich charakteryzuje się inną metodą karmienia, czasem potrzebnym do przybrania ptaków na wadze oraz długością chowu brojlerów. Ze względu na duży nacisk na rynek ekologiczny coraz popularniejszą  metodą jest sposób – ekstensywny.
Chów brojlerów jest intensywny, dlatego należy karmić je mieszankami stanowiącymi źródło białka i energii.
Półintensywny chów sprawa, że brojlery osiągają swoją optymalną masę ciała w przeciągu półtora do dwóch miesięcy.
Chów ekstensywny to najwolniejszy rodzaj hodowli. Gospodarze karmią kury paszami, zbożami, pozostałości z pokarmu innych zwierząt i gospodarstwa, zielonkami, itp.
Ptaki mają tutaj nieograniczony wybieg.

Podstawowymi składnikami mieszanek dla brojlerów są:
– kukurydza
– pszenica
– jęczmień
– owies
– pszenżyto
Nasze Linie TOP są zatem doskonałym źródłem pokarmu dla wszystkich ptaków dlatego polecamy je naszym klientom.

Wysłodki buraczane mokre przez wielu rolników są ciągle mało popularne, a komponowane do dawki są dopiero w momencie, gdy wystąpi niedobór pasz objętościowych. W ostatnich latach dzięki dogodnym warunkom atmosferycznych oraz wystarczającej ilości opadów atmosferycznych, u większości gospodarstw udało się zgromadzić  zapasy  pasz  objętościowych.  Właśnie  dzięki zgromadzonym licznym zapasom pasz objętościowych również
i w tym roku niewielu hodowców decyduje się na wkomponowanie tego elementu do skarmianej dawki pokarmowej. Jednak jak powszechnie wiadomo że im więcej składników pokarmowych skomponowana jest dzienna dawka pokarmowa tym więcej korzyści
dla naszych zwierząt. Wysłodki mokre dzięki swoim właściwościom  pozytywnie wpływają na obniżenie możliwości wystąpienia ryzyka kwasicy. Wysłodki mokre charakteryzują się następującymi parametrami:

– Zawartość Energii: 6,8 – 7 MJ
– Pasza mlekopędna
– Sucha Masa około 20%

W naszej ofercie wysłodki mokre występują zarówno w balotach w wadze około 900 – 1000 kg, lub w luzie w ilościach cało samochodowych. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.

Kukurydza na dobre zagościła w płodozmianie wielu gospodarstw. Część gospodarstw zdecydowała się na jej uprawę ze względów ekonomicznych lub szybką sprzedaż bezpośrednio po zbiorze, a inne ze względu na dość prostą uprawę.
Aby w pełni wykorzystać potencjał tworzenia skrobi w kukurydzy, konieczne są wysokie zawartości suchej masy w ziarnie, dlatego też zbiór roślin z odmian dent powinien odbywać się w oparciu o dojrzałość ziarna – wypełnienie na 3/4 ziarna skrobią twardą oraz kondycję roślin (stay-green), która pozwoli na odpowiednie ubicie silosu.
Kukurydza zajmuje bardzo ważną pozycję jako pokarm dla bydła,
a światowe tendencje zmierzają w kierunku zwiększenia jej udziału
w żywieniu krów. Trend ten wynika przede wszystkim z bardzo wysokiej wydajności plonowania kukurydzy oraz jej doskonałej przydatności żywieniowej.
Zebrany z pola materiał roślinny należy prawidłowo przygotować
i zakonserwować, po to aby jako paszę dla zwierząt móc wykorzystać go w późniejszym  okresie. Kukurydzę można zakisić, zasuszyć lub poddać chemicznej konserwacji.  W Polsce najpopularniejszą i najtańszą metodą konserwacji kukurydzy jest kiszenie: całych roślin (kiszonka z kukurydzy), kolb, czy tylko ziarna (CCM).
Kukurydza na kiszonkę zebrana w odpowiedniej fazie, pocięta, zabezpieczona odpowiednim środkiem zakiszającym, ubita i szczelnie okryta w czasie przechowywania nie zmienia swoich właściwości odżywczych nawet przez wiele lat. Zbyt wczesne otwarcie silosu zaburza prawidłową fermentację i obniża stabilność tlenową kiszonki. Jeżeli już na wstępnym etapie przygotowań do zbiorów mamy niewystarczającą ilość paszy z poprzedniego sezonu, to należy przygotować mniejszą pryzmę.

Kukurydza jest najważniejszą rośliną pastewną w naszej strefie klimatycznej i stanowi podstawę w tworzeniu dawki pokarmowej krów mlecznych.