Wiek oraz masa ciała tuczników stanowią warunek decydujący o ich zapotrzebowaniu na pokarm. Zapotrzebowanie pokarmowe tuczników zmienia się dość szybko w fazie wzrostu.
Średni czas tuczu trwa średnio 100 dni dlatego konieczny jest ciągły monitoring efektów żywienia i eliminacja możliwych błędów w jego trakcie. Okres tuczu jest zbyt krótki by pozwolić sobie na pomyłki.
Odpowiednie dopasowanie parametrów żywienia do grupy tuczników stanowi podstawę sukcesu w ich tuczu. Często nawet przy zachowaniu niemal identycznych warunków żywienia i utrzymania uzyskuje się różne wyniki produkcyjne. Może to wynikać między innymi ze struktury płci grupy. W większości ras i mieszańców loszki mogą spożywać do nawet 12% mniej paszy, przy czym ją wykorzystywać o niemal 4% lepiej. W takim przypadku pasza powinna zawierać wyższą koncentrację składników zwłaszcza takich jak białko, w tym aminokwasy limitujące.
Jednym z podstawowych błędów w żywieniu tuczników jest opieranie się na przestarzałych zasadach żywieniowych. Aktualnie dostępny materiał zwierzęcy przeznaczony do chowu i produkcji towarowej tuczników znacznie się zmienił pod względem wykorzystania paszy oraz wrażliwości na jej zmiany. Zmiany w poziomie białka wiążą się ze zmianami składu aminokwasowego, stosunku energii do białka, oraz stosunku wszystkich pozostałych składników do białka. Zatem błędem jest stosowanie tej samej diety przez cały okres tuczu. Przejawia to się niedoborem składników w pierwszej fazie rozwoju, oraz nadmiarem składników w fazie drugiej.
Przyjęto, że częste zmiany w dawkowaniu pokarmu pomagają producentom na precyzyjne kontrolowanie stanu tuczników, przy czym następuje widoczna poprawa ogólnej wydajności produkcji przy redukcji ponoszonych kosztów. Należy jednak pamiętać podczas zmian dawkowania o kilku podstawowych zasadach takich jak to, że zbyt duża ilość włókna surowego wpływa na spadek przyrostów masy ciała. W przypadku witamin mogą być one produkowane przez organizm świń w ilości wystarczającej do zaspokojenia ich potrzeb. należy wzbogacać dawkę pokarmową, w celu uzyskania optymalnych parametrów wzrostu. Obniżony wzrost może wynikać z upośledzonego działania enzymów rozkładających białko, które można dostarczyć w formie syntetycznej do pasz. W ostatnich fazach tuczu można zmniejszyć poziom białka, witamin i minerałów.
Śruta sojowa jest jednym z najpopularniejszych źródeł białka w paszach dla świń. W porównaniu do innych śrut zawiera najwyższą ilość protein oraz duży udział aminokwasów egzogennych, takich jak lizyna, metionina, treonina czy tryptofan. Zachęcamy przy tym do zapoznania się z naszymi komponentami paszowymi z linii Top Protein.